بهروز هماپور
درباره سایت
آخرین مطالب
امکانات وب
شبی که ستاره ها در آسمان خاموش شده بودند و سپیده دمان کودکان از پرواز پروانه در آسمان به وجد نیامدند و آن هنگام که حوض های بلوری ودورچین شده فیروزه ای رنگ دیگر ماهی نداشتند فهمیدنش آسان بود که کودکان فردا جهان را تاریک تر خواهند یافت.من آخرین کودکم با دستان کوچک معصوم و همیشه از خاک قهوه ای ، من واپسین توقف لحظه ها بودم در پاکی های بی جریان . سرشار از سفیدی ابر و محکمی کوه های بلند و خنکای باد و فراوانی باران که هرسال مهر ماهِ مجهول را در هیاهوی کودکان رقم میزدم.من زاده تیر و مدفون شده در مهرم ، در سالهای دور.
برچسب: کودکان کار,کودکانه,کودکان,کودکان پروانه ای,کودکان بی سرپرست,کودکان کار در ایران,کودکان سرطانی,کودکان خیابانی,کودکان استثنایی,کودکان سوری,
نویسنده: بنیامین امینی